Новости проекта
Хаю-хай, с вами Schools.by!
Система перешла на новый 2018/2019 учебный год
Голосование
Как Вам новый сайт?
Всего 53 человека

Знаменитые выпускники

Дата: 30 августа 2016 в 16:37, Обновлено 25 октября 2017 в 20:38

Арнольд Фёдаравіч Смеяновіч нарадзіўся 11 жніўня 1938 г. ў  горадзе Бранск. Беларускі вучоны ў галіне нейрахірургіі. Акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (2009; чл.-кар. з 2004), доктар медыцынскіх навук (1981), прафесар (1993), лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь (1994). Заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь (1998). У 1954 г. скончыў Пухавіцкую сярэднюю школу.

З  газеты “Звязда”:

... я ў дзяцінстве і марыў стаць лётчыкам.  Мой бацька быў ваенным. Летам 41-га — мне не споўнілася яшчэ і 4-х гадоў — яго тэрмінова адазвалі ў Акадэмію імя Фрунзэ, дзе ён вучыўся, і накіравалі на фронт, у дэсантныя войскі. Адтуль ён ужо не вярнуўся. Мама расказвала, што, калі тата ад'язджаў з вёскі Пухавічы, дзе жыла наша сям'я, я доўга чапляўся за яго, не хацеў адпускаць... Зразумела, бацькавы гены зрабілі сваю справу: уласную будучыню я звязваў толькі з небам, марыў стаць ваенным лётчыкам... Але ж чалавек мяркуе, а Бог вырашае... Здарыўся няшчасны выпадак: я трапіў пад прычэп, мяне выратоўвалі ўрачы. Менавіта пасля гэтага пачуў ад сваёй бабулі: "Ты павінен стаць хірургам!". Спачатку я яшчэ сумняваўся, вагаўся, але ў 8-м класе, пасля таго, як надзеў акуляры, з марамі пра ваенную кар'еру давялося развітацца. У 1954-м паступіў у медыцынскі інстытут, у хірургію прыйшоў у 60-м, а ў нейрахірургію — у 63-м. … мая першая аперацыя было яшчэ на 4 курсе, падчас практыкі, якую я праходзіў у Пухавічах — аперыраваў апендыцыт... Потым аперацый было шмат, самых розных...

Скончыў Мінскі медыцынскі інстытут (1960). Да 1963 г. працаваў урачом Дрыбінскай бальніцы (Магілёўская вобласць). У 1963-1975 гг. урач-нейрахірург Мінскай абласной клінічнай бальніцы, з 1975 г. старшы навуковы супрацоўнік, з 1989 г. кіраўнік, з 2005 г. загадчык нейрахірургічнага аддзела, адначасова ў 1998-2005 гг. дырэктар Навукова-даследчага інстытута неўралогіі, нейрахірургіі і фізіятэрапіі Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь (з 2006 г. Рэспубліканскі навукова-практычны цэнтр неўралогіі і нейрахірургіі Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь). Правёў больш за 10 тысяч аперацый і мае 25 уласных патэнтаў і вынаходніцтваў.


Лабуш Аляксандр Сяргеевіч нарадзіўся 11 жніўня 1957г. у вёсцы Пухавічы. Акцёр тэатра і кіно. У 1974г. скончыў Пухавіцкую сярэднюю школу і працаваў мастацкім кіраўніком Пухавіцкага дома культуры. У 1975г. паступіў у Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут (майстэрня Б.І.Луцэнко). За выкананне ролі Бацькі ў дыпломным спектаклі «Пункт гледжання» У. Шукшына быў узнагароджаны дыпломам і прэміяй Беларускага саюза тэатральных дзеячаў.
У 1979г. за выкананне паэтычнай кампазіцыі па творах У. Маякоўскага стаў лаўрэатам Усесаюзнага конкурсу чытальнікаў імя Яхонтова.
У Нацыянальным акадэмічным тэатры імя Янкі Купалы, дзе служыў да нядаўняга часу, згуляў больш 40 роляў.

Працаваў выкладчыкам Беларускай акадэміі мастацтваў.
Творчы ўнёсак артыста ў развіццё беларускага тэатральнага мастацтва быў адзначаны адмысловым дыпломам Беларускага саюза тэатральных дзеячаў.

Фільмаграфія

«Вясельная ноч» (1980), «Дыханне навальніцы» (1982, Хоня), «Прабач нас, першае каханне» (1984, Кастусь), «Сівая легенда» (т/ф-опера БТ, 1987, Раман), «Мы ўсё адтуль вяртаемся.» (т.-спект. БТ, 1989), «Мая душа, як каршак дзікі.» (т.-спект. БТ, 1990, Юры Багдановіч), «Плач перапёлкі» (1991, Халадзiлау), «Крыж на зямлі і месяц у небе» (т/ф БТ, 1992, Чэрноцкi), «У жніўні 44-га» (старшыня сельсавета), «Ідылія» ( гл. роля), «Зоркая Венера» (пастух; усё — 2000).

Тэатральныя ролі

«Месье Амелькар плаціць», «Сон у летнюю ноч», «Чорная панна Нясвіжа».


Карлюкевіч Алесь Мікалаевіч нарадзіўся 6 студзеня 1964г. у вёсцы Зацітава Слабада. Беларускі краязнаўца, літаратуразнаўца, журналіст.

Выпускнік 1981 года.

Скончыў аддзяленне журналістыкі Львоўскага вышэйшага ваенна-палітычнага вучылішча (1985) і Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (2002). У 1981—1995 гадах служыў ва Узброеных Сілах СССР і Рэспублікі Беларусь. Працаваў у газетах «Звязда» (1995—1998), «Чырвоная змена» (1998—2002) — галоўны рэдактар, «Советская Белоруссия» (2002—2006). У 2006—2011 гадах дырэктар рэдакцыйна-выдавецкай установы «Літаратура і мастацтва». Адначасова ў 2009—2011 гадах галоўны рэдактар газеты «Літаратура і мастацтва», што ўваходзіла ў склад РВУ.

8 лістапада 2011 года прызначаны галоўным рэдактарам газеты «Звязда». З лістапада 2012 года — адначасова выконваючы абавязкі, са снежня 2012 — дырэктар-галоўны рэдактар Выдавецкага дома «Звязда». З кастрычніка 2011 года адначасова з'яўляецца старшынёй Мінскага абласнога аддзялення Саюза пісьменнікаў Беларусі.

Аўтар шэрагу краязнаўчых кніг. У тым ліку:

«Вяртанне ды… Беларусі» (1994), «За Цітаўкаю — Слабада» (1997), «Літаратурная карта Пухаўшчыны» (1998), «Далёкія i блізкія суродзічы» (1999), «Iгуменскі блакнот» (2000), «Рэкі і азёры ў паэзіі Рыгора Барадуліна» (2000), «І векавечны толькі край» (2000), «Ад зямлі, якая нарадзіла ці натхняе» (2001), «Былое маё ажывае» (2002), «Сцежкамі Iгуменшчыны». Перакладае з туркменскай мовы.

Лаўрэат прэміі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь «За духоўнае адраджэнне».

З 15 снежня 2016 года стаў намеснікам міністра інфармацыі Беларусі. 28 верасня 2017 года быў прызначаны міністрам інфармацыі Рэспублікі Беларусь.


Мікульчык Яўгеній Васільевіч нарадзіўся 20.08.1932 г. у весцы Міжрэчча. Генерал-лейтэнант (1989). Старшыня рэспубліканскага грамадскага аб’яднання Беларускі саюз афіцэраў. Сувязны партызанскага атрада імя Чапаева брыгады «Полымя».

У 1952 г. скончыў Пухавіцкую сярэднюю школу.

З  газеты “Беларуская Ніва”:

У генерал-лейтенанта Микульчика, как и у других офицеров БСО,  есть подшефная школа. Родная. Таковой Евгений Васильевич называет Пуховичскую среднюю школу. В нее он пошел почти сразу после окончания войны. В 2013 году  учебному заведению исполняется 150 лет. Экспозиции его музея, непосредственное участие в наполнении которого принимал генерал-лейтенант Микульчик, сохраняют богатый материал об освобождении Пуховщины и райцентра.

- Мой партизанский «стаж» начинает отсчет с октября 1943-го. Тогда мне было 11 лет, — вспоминает Евгений Васильевич.

 - Я — связной отряда имени Чапаева партизанской бригады «Пламя». Мой отец, брат, дяди — целая партизанская плеяда Микульчиков была тогда в районе. Когда фашисты оккупировали родную деревню Междуречье, мы с мамой — нас на тот момент было у нее шестеро — жили в землянке. Это называлось «семейным лагерем». Да, были и воробьи, вареные в кружках, и хлеб из желудей. Но голод, холод оказались для нас не самым жестоким испытанием…

У  1954 г. –Ленінградскае артылерыйскае вучылішча, 1955 – курсы перападрыхтоўкі афіцэраў пры Томскім зенітна-артылерыйскім вучылішчы, 1968 – Ваенна-палітычную акадэмію імя Леніна, 1972 – Вышэйшыя афіцэрскія курсы «Выстрал».

Праходзіў службу ў Прыкарпацкай, Сібірскай, Забайкальскай, Далёкаўсходняй ваенных акругах. Прайшоў усе ступені вайсковай службы: ад камандзіра ўзвода да члена Ваеннага Савета — начальніка палітупраўлення Сібірскай ваеннай акругі. Узнагароджаны ордэнамі Чырвонай Зоркі, Працоўнага Чырвонага Сцяга, «За службу Айчыне» III ступені, 15 медалямі.


Лабуш Николай Сергеевич родился 7 сентября 1951 г. в деревне Пуховичи. Профессор, доктор политических наук.

Выпускник 1968 года.

 В 1969 г. поступил в Киевское высшее военно-морское политическое училище, которое окончил с отличием в 1973 г. С 1973 по 1980 г. проходил службу офицером на кораблях Северного флота. В 1980 г. поступил на педагогический факультет Военно-политической академии в Москве. Успешное его окончание с золотой медалью в 1983 г. позволило Н. С. Лабушу заняться педагогической деятельностью в высших военно-учебных заведениях Министерства обороны: в 1983—1985 гг. — в Высшем военно-морском инженерном училище им. Ф. Э. Дзержинского (ныне Санкт-Петербургский Военно-морской инженерный институт); в 1987—1992 гг.в Военно-морской академии. В 1993 г. Н. С. Лабуш возглавил кафедру общественных наук Высшего военно-морского ордена Ленина Краснознаменного училища им. М. Ф. Фрунзе (ныне Морской корпус Петра Великого — Санкт-Петербургский военно-морской институт.

С 2001 г. Н. С. Лабуш — профессор кафедры международной журналистики Санкт-Петербургского государственного университета. Читает авторские курсы по проблемам информационной и национальной безопасности, массмедийных технологий регулирования политических конфликтов. Входит в состав специализированных советов по присуждению ученых степеней журналистского, социально-политического и педагогического профиля факультета журналистики СПбГУ и Санкт-Петербургского военно-морского института. 

В 2001 г. ему присвоено звание Заслуженного военного специалиста Российской Федерации.


Ралькевич Алла Васильевна родилась 24 июня 1950 г. в деревне Пуховичи. Директор ГУО “Марьиногорская гимназия”.

Выпускница 1967 года.

  В 1972 году окончила факультет английского языка Минского государственного педагогического института иностранных языков. Работала учителем, потом 9 лет директором Пуховичской средней школы. В 1993 году назначена директором Марьиногорской гимназии.

Являлась заместителем председателя Постоянной комиссии Совета Республики Национального собрания Республики Беларусь по демографической безопасности и социальному развитию.

Алла Васильевна является автором более 15 статей, посвящённых развитию школы.

Награждена почетными грамотами управления образования Минской области, грамотами Министерства образования, знаком «Отличник образования», орденом Почета.

Комментарии:
Оставлять комментарии могут только авторизованные посетители.